Πάλι μαζί! - ΓΡΑΦΕΙΝ
ΓΡΑΦΕΙΝ

Πάλι μαζί!

Ήταν Παρασκευή χάραμα. Όλα έδειχναν ότι η μέρα που ξημέρωνε ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μόνο ένα αυτοκίνητο διαφωνούσε. Ο οδηγός του γύριζε στον τόπο του μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια. Αυτή η μέρα σίγουρα δεν θα ήταν όπως οι υπόλοιπες.

Μόλις μπήκε στο χωριό των παιδικών του χρόνων, οι αναμνήσεις κατέκλυσαν το μυαλό του. Να το σχολείο που πήγαινε, να η αλάνα που έπαιζε με τους φίλους του, να και η βρύση που έπινε νερό σαν τελειώνανε το παιχνίδι. Χαμογελούσε τόσο, που δεν πρόσεχε το δρόμο. Δεν χρειαζόταν και πολύ, άλλωστε, σπάνια περνούσανε αυτοκίνητα σ’ αυτό το χωριό.

Η πρώτη στάση που έκανε ήταν εκεί. Κατέβηκε, πάτησε το χορτάρι με τα αθλητικά του και περπάτησε λίγο. Σε μία γωνία του γηπέδου βρήκε μια ξεφούσκωτη μπάλα. Την έπιασε και την σήκωσε. Ήταν ενός συμμαθητή του, την είχε αφήσει εκεί αφότου ένας άλλος της παρέας την κλότσησε τόσο δυνατά, που αυτή έπεσε σε έναν θάμνο με τριαντάφυλλα και τρύπησε. «Καλές εποχές», σκέφτηκε. Την άφησε να πέσει και μετά την κλότσησε ελαφρά. Γέλασε και γύρισε στο αυτοκίνητό του.

Το επόμενο πράγμα που πήγε να βρει ήταν το σπίτι του. Οι γονείς του δεν ζούσαν εδώ. Αφού αυτός έφυγε να σπουδάσει, εκείνοι αποφάσισαν πως ήταν καλύτερα να ζήσουν κάπου κοντά σε νοσοκομείο, γιατί το πιο κοντινό απέχει δώδεκα χιλιόμετρα από το χωριό. Επομένως, το μόνο που περίμενε να βρει μέσα ήταν κάμποση σκόνη, ίσως και καμιά αράχνη που κρατούσε το σπίτι όσο δεν ήταν κανείς.

Μπήκε μέσα και αμέσως βγήκε. Τα πνευμόνια του δεν ήταν έτοιμα για τόση σκόνη. Κράτησε την αναπνοή του, μπήκε πάλι μέσα και άνοιξε τα παράθυρα. Περίμενε λίγη ώρα να φύγει η σκόνη και να μετακομίσουν οι κατσαρίδες και μετά άρχισε να γυρίζει το σπίτι για να το θυμηθεί. Κατευθύνθηκε αμέσως στο δωμάτιό του, όπου άφησε τις βαλίτσες σε μια γωνιά και κοίταξε γύρω του. Βρήκε πολλά πράγματα, όπως το ασημένιο μετάλλιο κολύμβησης που είχε πάρει όταν ήταν δεκατριών. Μετά από πολλή αναζήτηση, βρήκε το άλμπουμ φωτογραφιών που είχε αφήσει στην ντουλάπα του και κοιτούσε μία μία τις φωτογραφίες. Τα έβδομα γενέθλιά του, η σχολική εκδήλωση, η παραλία της Λέσβου, η μικρή του αδελφή, όλα ήταν σε αυτό το άλμπουμ. Άρχισε να δακρύζει καθώς θυμόταν όλα όσα είχε περάσει.

Όταν τελείωσε, κοίταξε έξω απ’ το παράθυρο. Ο ήλιος είχε βγει για τα καλά, δεν είχε λόγο να έχει το φως αναμμένο. Ακούμπησε το άλμπουμ στο κρεβάτι και βγήκε από το δωμάτιο. Το σπίτι ήταν διαφορετικό κάτω από τον ήλιο, πιο ζωντανό, θαρρείς και δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Βέβαια υπήρχε και η σκόνη, που, αν και λιγότερη πια, θύμιζε ότι αυτό δεν ήταν αλήθεια. Βγήκε έξω για να πάει σε ένα ακόμα μέρος, με τα πόδια αυτή την φορά.

Ο γείτονας και παιδικός του φίλος ήταν στην αυλή του σπιτιού του και περιποιόταν τα λουλούδια του εκείνη την ώρα. Μόλις άκουσε βήματα, σήκωσε το βλέμμα και γύρισε προς εκείνη την κατεύθυνση. Τα μάτια του γέμισαν με δάκρυα χαράς όταν αναγνώρισε τον άνθρωπο που στεκόταν στην εξώπορτα.

– Τάκη; Φίλε μου!
– Αδερφέ μου!

Σου άρεσε;

Διάλεξε τα αστέρια που επιθυμείς!

Μέσος όρος 5 / 5. Σύνολο ψήφων: 2

Δεν υπάρχουν ψήφοι! Γίνε ο πρώτος που θα βάλει αστεράκια.

Γρηγόρης Μπαλαμπανίδης

Μέλος της μαθητικής συγγραφικής ομάδας Teenγραφείς