Never LanderΝόμιζα πως ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Όμως η λέξη «χειρότερη» δεν μπορεί να χαρακτηρίσει το χάος που κυρίευε κάθε κύτταρο του σώματός μου. Ο μεγαλύτερος μου φόβος και ο πιο συχνός μου εφιάλτης έλαβε υπόσταση στην πραγματικότητά μου. Κατατρόπωσε ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου και ρίζωσε βαθιά μέσα στην ψυχή μου σαν παράσιτο.
Ήταν Κυριακή κι εγώ κοιμόμουν ως αργά όπως συνήθως. Το τηλέφωνο χτυπά και με βγάζει από τον βαθύ μου ύπνο.
– Σοφία, ο μπαμπάς δεν είναι καλά.
Είναι η φράση της θείας μου που με κάνει να συνειδητοποιήσω ότι ο πατέρας μου πέθανε. Βέβαια, ήταν σε κρίσιμη κατάσταση εδώ και μία εβδομάδα και δεν ήταν δύσκολο να το μαντέψω. Ύστερα από αυτό ακολουθεί μια ακατάπαυστη σιωπή που ήταν πιο δυνατή από οποιαδήποτε φωνή. Ρωτάω αν πέθανε. Δεν μου απαντά. Η σιωπή συνεχίζεται, αλλά είναι ακόμη πιο δυνατή. Η απάντησή της είχε ήδη δοθεί από την αρχή, αλλά η άσβεστή μου ελπίδα πως είναι ακόμη ζωντανός με έκανε να την ρωτήσω. Κατεβαίνω γρήγορα κάτω και ενημερώνω την οικογένειά μου. Ο αδερφός μου πάλι καλά κοιμάται ακόμη και δεν το ακούει.
Ο εγκέφαλός μου δεν μπορεί να επεξεργαστεί αυτήν την πληροφορία και έτσι δεν μπορώ να αντιδράσω συναισθηματικά. Δεν μπορώ να κλάψω ακόμη και το χειρότερο είναι να πονάς και να μην μπορείς να βγάλεις από το σώμα σου ένα κομμάτι αυτού του πόνου, για να νιώσεις έστω και μια μικρή σταγόνα ανακούφισης. Όλο μου το είναι βρίσκεται σε άρνηση προσπαθώντας να αφομοιώσει το νέο δεδομένο και να πορευτεί με αυτό. Πρέπει να πάμε λοιπόν στην Αθήνα με το τρένο για την κηδεία. Ταξιδεύουμε βράδυ. Βλέπω έξω το απέραντο σκότος. Μερικές φορές και κάτι φωτάκια που χάνονται στον ορίζοντα. Δίπλα μου είναι η άλλη θεία μου, η αδερφή της μαμάς μου, και μου κρατάει το χέρι. Δεν θα κοιμηθώ. Θα περιμένω μέχρι το πρωί. Δεν κοιμάμαι όντως. Όσο πλησίαζε η ώρα τόσο το τρέμουλο αυξανόταν. Και μας αφήνει το ταξί έξω από το κοιμητήριο « Γλυκών νερών».
Είμαι έτοιμη, ας πούμε, να αντιμετωπίσω τον φόβο μου, τη νέα πραγματικότητα μου. Η ωχρότητα του θανάτου είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο του μπαμπά μου. Όχι, αυτός δεν είναι ο μπαμπάς μου. Όχι, δεν είναι αυτό το πρόσωπο του μπαμπά μου. Γιατί δεν ανοίγεις τα μάτια σου; Όλες οι αναμνήσεις μας τώρα θα κλειστούν σε μια ντουλάπα, θαμμένες τρία μέτρα κάτω από το χώμα. Κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου. Απρόσωπα πρόσωπα. Η θεία μου δεν καταδέχτηκε να πραγματοποιηθεί η τελετή στο νησί του μπαμπά μου, την Κεφαλλονιά και κάλεσε όλους τους πρωτοκλασάτους φίλους της απλώς για να γεμίσει την αίθουσα. Μα, δεν τον ήξεραν καν. Θέλω να φωνάξω, μα δεν μπορώ. Η σιωπή είναι η μόνη μου επιλογή.
«Πήγαινε να αποχαιρετήσεις τον μπαμπά σου», μου λέει η μαμά μου. Δεν μπορώ, τα πόδια μου με έχουν εγκαταλείψει. Ή ίσως αυτό είναι μια δικαιολογία που λέω στον εαυτό μου για να κρυφτώ από τον φόβο. Πού να ήξερα ότι η προηγούμενη ημέρα ήταν η προεργασία της χειρότερης μέρας της ζωής μου. Η φωνή του χάθηκε. Το χαμόγελό του χάθηκε. Δεν θα ξανανιώσω ούτε τις τεράστιες αγκαλιές ποτέ, ούτε το συναίσθημα όταν ερχόταν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι να έρθει να μας πάρει για να πάμε στην Κεφαλλονιά να περάσουμε τις διακοπές μας. Οι κρύες λεμονάδες και οι βόλτες μας το βράδυ στην θάλασσα μελετώντας τα αστέρια, το ψάρεμα τον χειμώνα με το τσουχτερό κρύο ή όταν καθόμασταν στο μαγαζί μας έως τη μία και συζητούσαμε για τη ζωή του, χάθηκαν.
Όλα χάθηκαν σ’ ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, μα ο χρόνος συνεχίζεται και τώρα είμαι αναγκασμένη να ζω δύο ζωές. Μία που προσποιούμαι πως είμαι καλά και μία ακόμη που η καρδιά μου ουρλιάζει από τον πόνο. Από εδώ και στο εξής, λοιπόν, θα φοράω μία μάσκα. Στο αρχαίο θέατρο τα προσωπεία ήταν απαραίτητα για την παράσταση. Έτσι κι εγώ για το υπόλοιπο της παράστασης θα είμαι αναγκασμένη να φοράω μία μάσκα. «Εντάξει μωρέ, στο τέλος όλοι θα ακολουθήσουμε την ίδια μοίρα», θα έλεγε κάποιος και θα είχε δίκιο, όλοι έχουμε μία ημερομηνία λήξης. Ο θάνατος είναι σαν τον σεισμό. Ενώ ξέρουμε πως θα συμβεί, ταρακουνάει όλο σου τον κόσμο και απλώς αφήνει ρωγμές και σπασμένα κομμάτια πίσω του.
Ιωάννα Βενετικίδου
