Ξημερώματα Σαββάτου ήταν … Για κάποιο περίεργο λόγο κάτι με κράτησε σπίτι εκείνη τη μέρα, ένα περίεργο συναίσθημα μέσα μου μου έλεγε να ανοίξω το εφηβικό μου ημερολόγιο και να ανακαλέσω παλιότερες στιγμές, πρώτους έρωτες, τελειωμένες φιλίες ακόμα όμως και παρέες που κράτησαν , φιλίες που ούτε το πέρασμα του χρόνου δεν ήταν ικανό να φθείρει …
Ένας θεός ξέρει πόσα συναισθήματα μπορεί να ξανανιώσει κανείς μέσα από τις λέξεις, λέξεις παιδικές, λέξεις που αγγίζουν μέχρι και το τελευταίο εκατοστό της καρδιάς σου … Βέβαια συνέβη κάτι απρόοπτο καθώς διάβαζα, κάπου κοντά στη μέση του ημερολογίου έπεσε στην αντίληψή μου ότι κάποιος άλλος το είχε ανοίξει και είχε σημειώσει κάτι μέσα σ’ αυτό. Όταν κατάλαβα ποιος είχε δει μέσα μου απόρησα… ο εφηβικός μου έρωτας ο Ορέστης, εκείνος έτυχε να το βρει την ημέρα που είχα το πάρτι των γενεθλίων μου στο πατρικό μου σπίτι. Πιο συνταρακτικό όμως μου φάνηκε το σημείωμα που είχε αφήσει πάνω σε μια από τις πολλές σελίδες που είχα γράψει γι’ αυτόν «χαρούμενα γενέθλια, ντρέπομαι λίγο που το λέω αλλά να ξέρεις πως σε σκέφτομαι και θα σε σκέφτομαι για πολύ καιρό ακόμα, εύχομαι να το δεις. Ορέστης». Έγραψε και ζωγράφισε μια καρδιά από δίπλα. Σαν να κοκκίνισα λιγάκι όταν το διάβασα… Μπα καμία φάρσα της Άννας θα ήταν σκέφτηκα και έκλεισα με δύναμη το ημερολόγιο. Αμέσως στο μυαλό μου ήρθε η τεράστια σύμπτωση της προηγούμενης ημέρας.
Ήμουν στο super market, όταν ξαφνικά συγκρούστηκα μ’ ένα παιδί της ηλικίας μου, που φυσικά αναγνώρισα τη στιγμή που ζητούσα συγνώμη, Ορέστη, εσύ; Ρώτησα και πήρα μία θετική απάντηση. Είχα ξαφνιαστεί που τον έβλεπα μετά από τόσα χρόνια και εκείνος το ίδιο νομίζω, η μία κουβέντα έφερε την άλλη, ώσπου τελικά ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να κανονίσουμε μία βόλτα, έναν καφέ και να θυμηθούμε τους παλιούς καιρούς.
Οι μέρες περνούσαν και εγώ δεν μπορούσα να βγάλω απ’ το μυαλό μου το σημείωμα που μου είχε γράψει κάτι, που στην τελική μου έδωσε το θάρρος να τον πάρω τηλέφωνο και να δώσουμε ραντεβού για τον καφέ που συζητούσαμε. Το επόμενο πρωί πήγαμε σ’ ένα παλιό μας στέκι και ήπιαμε τον καφέ μας παρέα, μιλήσαμε αρκετά και έχω να ομολογήσω πως μου είχε λείψει πολύ. Όταν με άφησε έξω από την πόρτα του σπιτιού μού χάρισε μια τρυφερή αγκαλιά και ένα ζεστό χαμόγελο , κάτι που ξαναξύπνησε την παλιά φλόγα μέσα μου. Ο καιρός περνούσε και ο χρόνος που περνούσαμε μαζί αυξανόταν συνεχώς. Βέβαια, οι συναντήσεις μας πλέον Δεν ήταν μόνο για καφέ αλλά αφιερώναμε τον κοινό μας χρόνο και σε διάφορα ταξίδια, σε πόλεις που και οι δύο θέλαμε πάντα να γνωρίσουμε. Τα συναισθήματα που υπήρχαν ανάμεσα μας ήταν τόσο έντονα αλλά τίποτα δεν είχε συμβεί ακόμα από καμία πλευρά, ώσπου μία μέρα 11 χρόνια μετά το ξακουστό σημείωμα του, μαζί με ένα μπουκέτο φωτεινά κόκκινα τριαντάφυλλα μου χάρισε το πρώτο μας φιλί λέγοντάς μου χρόνια πολλά. Θυμάμαι την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά, έτοιμη να σπάσει τείχη και εμπόδια που μπορεί να εμφανιζόντουσαν αργότερα, ακόμα είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω οποιαδήποτε δυσκολία εμφανιστεί, αν και μέχρι τώρα η σχέση μας είναι παραμυθένια και τίποτα δεν φαίνεται αρκετά δυνατό, ώστε να μας απασχολήσει ακόμα και στο ελάχιστο. Ο Ορέστης απ’ ότι φαίνεται ήταν και θα είναι όχι μόνο ο εφηβικός αλλά και ο παντοτινός μου έρωτας…






